Henüz adını koymadım,
Bir noktalık bir cümle kadar değildi.
Henüz her şeyi anlatmadım,
Birkaç dakika anımsanacak kadar değildin.
Susardım bazı zamanlar,
Odamdaki karanlık ile yüzleşirdim.
Ağlardım bazı anlar,
Sessizliğim ile bütünleşirdim.
Ay kendisini gösterirdi ıssızın,
Sokaklar boşalırdı o geceler ansızın.
Gülüşlerim yok olurdu maskem çıktığında,
Sözlerim bir dermandan öte kalırdı dertlerim yanında.

Henüz adını koymamıştım,
Bir dakikalık bir düşünceden öteydi.
Henüz tam olarak belirmemişti,
Görebildiklerim ardında bir aşkın ezgileriydi.

Anlatırdım bazı zamanlar,
Odamdaki yalnızlığım ile konuşurdum.
Ağlardım belki çoğu zaman,
Yanımdaymışsın gibi gözlerine dalardım.

Bir resim o kadar gerçek gelirdi bana,
Yanımda olmasan da bir teselliydi sanki.
Bir gülüşün o kadar huzur verirdi aslında,
Uzanamasam da ellerine bir ömür gibiydi.

Henüz adını bilmiyordum,
Söylemiyor olsam da seni seviyordum.
Henüz tam olarak konuşmuyordum,
Anlatmıyor olsam da seni düşlüyordum.

Bazen hayat diyorum aslında hiç,
Sürükleniyorum kitapların her hangi bir sayfasında.
Bazen yaşam aslında sensiz bir hiç,
Duraksıyorum herhangi bir kitabın son sayfasında.

Sonlar etkilemiyor beni,
Başlangıçlar bitiriyor benliğimi.
İnsanlar tüketemez ki aslında bedenimi,
Yalnız sen sahip edinmişsin bu kalbimi.

Henüz adını koymadım,
Senin değil sadece kendimin.
Henüz anlatamamış olsam da,
Kalp benim değil yalnız senin.