Gecenin yüz tutmasında bulanıyor meydan ışıkları,
Ard arda yakılan sigaranın dumanında, kadehim!
Hüznün doğuşunda batıyor gündüzün parıltısı,
Soluksuzca içine çekiyor havayı, nefesim!

Bir kaç taslak üzerine yerleştirilmiş kokun,
Her biri açılmamak üzere dolapta kilitli.
Mürekkebin dokunduğu sayfa içerisinde tenin,
Senin; yalnızca sen idin, içimdekiyse benim.

Ne bir metindi asla demek istediğim ayrılık,
Ne de bir telindi saçından koparılmayacak.
Kimdi bilir kişi aramızda sorguladığım mecazlık,
Kim bilir belki sen, belki de ben sorulmayacak.

Tüm güzelliklerdi çirkin olarak nitelendirdiğim,
Ben içerisinde ayna benden farklı seninle.
Tüm güzelliklerdi çirkinliği anlamlı kılan,
Sen yalnız güzeldin,
Güzellik bir yapım eki almış bürünmek için tenine.

Aldırış etmedim bir mektup sarıldığım,
Öyle sıcak, öyle içten ki senin cümlelerinde.
El yazın hafif italik bir bakıma yakındığım,
Ne önemi varmış ki tükenmişken sensizlikte.

Bana yakışmayan bir duygusallık aslında,
Düşündükçe kararsız kişiliğimi de kaybediyorum.
O dahi kendinden emin, kendisiyle ardında,
Seviyor, sevmiyor… Ne kadar da basitleşiyorum.

Artık yazamıyor muyum ne?
Çok içtiğimde hep yazardım oysa.
Artık sevemiyor muyum ne?
Çok içtiğimde hep aşıktım ya sana.

Küstüğümde kendime insanlar da yok artık,
Arsızlığım diz üstü bir yerde masa üstüne konmuş.
Latince de telaffuz edemiyorum ben aşkı,
Bırakmışlığımdan çok bırakılmışlığım mı olmuş?

İnce bir çizgi üzerinde ağırlığım çok fazla,
Ne bedenim ruhuma yeter, ne de ruhum bu aşka.
İtiraz etmeden sürdürüyorum…

Önemli olmamalı geride bıraktıklarım,
Zararı yok yalnız hep ben geride kalandım.
Gelgitlerin içerisinde bir metin belgesi sadece.