Işık, hayat ver!
Yanılt beni karardığında gökyüzü
Yeni bir üslup giyindim üzerime
Tanımayabilirsin beni artık gölgelerimde
Sen Ay’dın ben yarım ay
Sen hilaldin ben alacakaranlığında
Şaşırt beni bana beni geri ver
Bana benim gibi biri değer
Yeni bir beden arıyor ruhum
Aldanıyor cevapsızken tüm aramalar
Başka bir yüz beliriyor karşımda
Sarıyor beni ben sarmalarken bedenimi

Işık, yaşam ver!
Kana susamışçasına içiyor beni hayat
Yeni bir sergim vardı dünümde
Bugünü çizmiştim kara kalemle
Bedenleri ruhsuz, tüm ruhları bedensizdi
Gözleri korkmuş, tüm korkuları gözlerindeki tortudan ibaretti
Bana sebepsizliğimi sordular
Bana nedense sensizliği sundular
Bana yaşamsız gibi baktılar
Yaşamı çoktan bıraktığımı sandılar

Bir duman içinde boğuluyordum
Nefessiz kalıyordum kadehin dalgalarında
Yutkunamıyor içime çekemiyordum hayatı
Acıyla haykırıyordum kalbimdeki saltanatı
Bana karanlığı sordular
Çok yakın bir geçmişte kesişiyordu yollarımız
Bana aşkı anlattılar
Gelecekte karşılaşmaktı belki umutsuz aptallığımız
Resmini çizdim, bir portreydi
Gözlerini bana çevirmiş eşsiz güzelliğiydi
Bana kim olduğunu sordular
Kimse olmamasıydı umudum demiştim
Işık, bana yaşam ver,
Bana aşktan başkası yaşamsa eğer!