Deliydi baktığında, yoktu delili. Işıklar söndüğünde sahnede, alkış tutacak kimse yoktu o serseriyi. Öfkeliydi, içerisindeki sinir harbi, bir sayacın ibresine yansıdığında, duramıyordu yerinde. Köpürüyordu hastalıklı biri gibi, sempati duymuyordu kimseye. Belli ki eksikti bir yanı, bir diğer yanı bunun yokluğunu hissettiriyor sanırdı. Yandığı düşlerden biriydi bu sancı, kancaları taşıyamıyordu artık beden ve parçalanıyordu gittikçe. Derin yaralar oluşmuştu kalbinde, arıyordu her yerde, satışı yapılmıyordu bu gezegende. Konuşmayı dilemediği her bir maskeye soruları yöneltince, daha da uzaklaşmayı seçmişti aksi yanıtların çevresinde. Paylaşılmazdı yalnızlık ama yaşanılacak gibi de değildi bu yalın yakarış, sarmalanmak istemezdi bedeni ama zarif bir dokunuş ruha, hissedilmek istenendi.

     Yeter dedi bir gün; içerisinde birbirine kızgın bakışlarla bakan bir kaçı, üzerine yürüyordu aklının. Karışmıştı her şey, kırgın, kırılgan parçaları onarmaya çalışırdı yekten. Bir anlık sus yer aldı tümcelerinde, bir başka hikayenin içerisinde yer aldı istemeden. Deliydi, değil demiyordu bir yere kadar aklı uzanıyorken. Deliydi, sil baştan yeniliyordu kaleleri. Yenilmeyeceğini düşünüyordu, yinelenmeyecekti hataları, yedirmeyecekti başka düşleri kendine, yetinmeyecekti aza indirilmiş fikirler ile…

Ertesinde sabahın, geceye döndü yüzü, bir yanı karanlık, bir tarafı tozlanmış bir ampul aydınlatırdı. Parmaklarının arasında zarif bir şekilde tuttuğu ömrünü, başka bir yaşamın nefesi yaşatırdı. Kas katı kesilirdi bedeni, bu benim değil, başka bir bendin kefeni, bu sizin değil, dilediğim gibi tüketirim her şeyi. Buydu inandığı, başka bir söylem değildi her gün tekrar tekrar kandığı. Deliydi, bir o kadar da densiz; denizdi, hayallerini yüzdürdüğü dehliz. Serindi baktığında, dondurucu bir soğuk ve korkunç bir bataklık aslında. Her şey olabilirdi bir anda, her ters köşeye yatmış yanıtlar yer alırdı soruların arkasında.