Kapandığı bir geceydi gözlerimin, yenik düşmüştü uykuya. Dışarıda şiddetli esen rüzgarın uğultusu, hafif bir tını oluştururken kulaklarımda, pencereden içeri düşen yağmur damlalarında yaşam buluyordu oda. O an anlamıştım, sessizlik yok olurken dört duvarın yankısında, Tanrı bir bulut olmalıydı, hücrelerimin her biri uykusunu, suyu çehreme tutarak parçalamaktaydı.