Bölünmüşlük bir yana, gidenim ve de gelmekte olan hala. Bir kesmi parçalanmış hikayemin, diğer yanı yazılmamış asla. Arta kalanlarımdan cebimde, ne taşıdığıma bakıyor gözlerim; bir kaç kuruş eşliğinde, bir fotoğraf her şeyin göstergesi.

Hayal olmalı yaşamak, hayal et dediğimde kendime, kaçamadığım hayaletlerim yalnız peşimde. Söylemiştim bir kez, kim bilir bu dünya başka bir gezegenin cehennemi derken, cenneti görmüştüm gözlerinde. Parıltısı, sonsuzluğa uzanan bir yıldız gibi, bir başka evrenin kapılarını aralardı sanki. Hangisi düşmezdi ki, herhangi bir klişe değildi var ettiğim elimde.

Bu hafta bittiğinde, uzun soluklu bir nefes alacaktı sessizliğimde. Belki uzaklaşmalıydım bir müddet, daha da uzaklara, hiç bir canlının yaşamadığı diyarlara. Arta kalanlarımla, daha da fazla parçalanmadan.