Söylemiştim öncesinde; sessizliğin bir bedeli vardı kulaklarımda ve ben Tanrı’yı duymuyorum demiştim bir paragrafın ötesinde. Önsözünde hala inancım vardı yağmurlara ve bulutların onlara hükmetmesiyle ıslanırdı tenim bu şehirde.

Hatırlamıyordum şimdi yaşam beni eskitirken, çokça yılı vardı diyerek geçiştiriyordum anları, ansızın, bir artık yıldan farkı kalmıyordu zamanın.

Ağır ağır çıkıyorum basamakları; girişinde cehennemin ölçüyorlar sıcaklığımı, üzerimden çıkarttığım çantam geçiyorken ışınlarından cihazın, kimliğim okutuluyor turnikenin boşluğuna. Oysa ne de dolu görünürdü bir aralar; sen vardın ve onlar.

Onca an yaşandı koridorların karanlığında ve geceydi tüm çalışmalar. Yine öncesinde demiştim ardında, geceyi sevmemin sebebi var.