Birileri var;

Akşam olduğunda güneşi arar, kaçar hep karanlıktan. Sarardığında göz yuvaları tükenmişlik sendromuyla, kızıla çalar kollar ardında. Uzanır omuzlara, utanır onlar.

Birileri var, birinden birini seçemiyor olduğumda, seçilen olmayı tercih etmediğim zamanlar. Kazara geçmekte olan anlar vuruyor pencerenin buğulu yanına, dışarıda mı, yoksa içimde mi yağdığını anlayamıyorum hala.

Birileri var hala, orada, uzakta, kıyısında yaşamın. Güneye giderken sabahında, solda kalıyor güneşi karanlığımın.