Gecikmiştim, sol ayağımı attım önce dışarı, ardında diğeri ona uyum sağlamalıydı. Karanlığın içerisine doğru ilerledim kısık gözlerle, başıboşluk hakim iken gecelere, başka bir güzeldi şehir. Onlarla olmak istemediğimi biliyordum içten, içerliyordum adımlarıma. Hala uyumsuz olarak davranmıyorlardı atımlara, oysa farkındalığı kazanmıştım artık, kaybettiklerimin yamacında.

Birkaç yılı daha var, bir an olsun yaklaştığımı hissetmiyorum henüz. Aldanmışlık var, beş para etmezdi, biliyordu. Bildiklerimi biliyor olsa, leş güzelliğin çelimsizliğinde hamuru yüz tutardı soğumaya. Yoğrulurdu saf şeytanlarıyla, yanacaktı günahlarıyla. Belki de yalnızlığı ile dans edecekti akşamında ve bu bir ritüel olacaktı yokluğuna.

Başka bir güzeldi şehir, onlar olmadan. Doğmadan aslında, ya da doğmamış olmalarını dilemekti hayat. Biraz daha gece modu fotoğraflarda, artık daha net kareler, daha bir parlak ışıklar baktığımda. Çok düşlemeye gerek yok ardını, beş dakikalar sözler ancak bir ömürlük yaşamlar yalnız.