Hala o çocuktum rüyamda, büyümeyi unutmuşçasına ufak bedenim vurmuştu karaya. Denizin tuzlu suyu dışında kuma bulanmış yüzüm, güzü geride bırakan her bir hüzün birikmişti baharda; Şubat ve geride kalanlar, birer düşmandı bakışlar bana.

Ayaklandıkça bedenim kumsalda, dokunuyordu sıcaklığa, ateşe atılmışçasına, eriyordu yavaştan. Onu gördüm uzakta, parlıyordu, yürüyordum ulaşmak için ona. Her bir adımla beraber, kayboluyordu sırtımda yer alan bıçaklar, düşüyordu. Biraz üşüyordum, biraz daha.