Yağıyordu durmadan, bir köşe kapmak istemişti ruhum pencerenin kenarından. Bir yer edinmeyi dilemişti bu yaşamda ve bir his edinmeliydi rüzgar karı savuşturduğunda.

Radiohead tınısı vardı kulaklarımda, birazdan anlamsızca yükselecek gibi ve hızla düşecekmişçesine ardından. Yırtsam tüm yazdıklarımı sayfalarca, üzüleceğim yalnız o kesilen ağaçlar olacaktı baktığımda.

Korkusuz değildim aslında, yok edemediğim öyle korkular sarardı ki her bir yanımı, söz etmeye dahi çekinir, kemirirdim tırnaklarımı. Kesilirdi yakarış, kesilirdi yıllar öncesindeki gibi, keskin bir darbenin kırışıklığı.

Karışırdım ötesinde, kırılırdım beride kalan her bir düşün şimdide gerçekleşmediğine. Kınımda elim, bekliyor pes ettiğimi kabullendiğim bir gelecekte.