Gündüz düşlerinde demekte Teoman, gündüz düşlerinde. Uyanmayı unutmuş bir yanım kalıyor yatağın içerisinde, sarmalıyor kendini. Geceye bir söz edinmek için toparlıyor benliğini, hazırlıyor. Geleceğe bir söz için, dünsüz hikayesinde.

Dümdüz bir insan olamadım belki de, bakamadım onlar gibi. Herkes mavi diyorken gökyüzüne, soramadım neden aksi değil. Sorgulayamadım onlar yanımdayken, neden Tanrı burada değil ve sindiremedim içime onlar başkasının özgürlüğünü ihlal ediyorken, biz neden hapisteyiz?

Neden parmaklıkların arasında bu cehennem ve neden dünya artık eskisi gibi değil. Ne ile uğraşıyorum ki bunca sene, o yanımda değil ve ben oraya gidemedim.

Dillendirdim ara ara, gizlendim biraz, siz oldum ve ben olarak kaldım yalnız.