Ne de yorulmuşsun sen,

Değilmiş karşına aldığın, düşündüğüne değin uzanan sözcükler. Birer hiçmiş onlar. Hiç diyerek geçiştirdiklerin yalnız, onlar, onlar karşına alıp, konuşamadıkların, bahsini açamadığın asla. Ne de yorgunum demekte hala o gözler,

Anlatmaktan kaçındığında.

Onlar gibi yazıyorum, onlar gibi. Onların aksine konuşuyorum sustuğumda, konuşuyorum, aynadaki silüet benimle konuşmak istemiyor olduğunda.

Bir roman yazıyorum, hayır anlatıyorum ve yaşıyorum. Yaşıyorum var olduklarında, yaşıyorum, yok oluşu varoluş sandığımda.

Beni bana anlatmak mı, yoksa bana beni mi anlatmak?

Seni sana mı yoksa, sana seni mi anlatmak? Kendimi mi aldatmak bu, yoksa kendime mi aldanmak…

Yazıyorum,

Ölümü yenmenin tek yolunun yaşam olduğunu hatırlayarak. Yorulmadan, koşuyorum cennetteki o ağacın ardından.