Atamadığın bir his gibi içinden; bazen keskin bir tat dilinde, ansızın saplanan bir hançer gibi düşüncelerine. Bir tını uzaklardan, bir sızı derinde.

Biri ya da birileri belki de, bilmediğin bir silüet gibi karanlığın içerisinde, bildiğin bir dokunuş gibi…

Bitiremediğin bir roman, dibinde kalmış bir yudum kahvenin ısısını kaybettiğinde. Uykusuzluğun kimi zaman, uyanıklığın onu her gördüğünde. Korkun ve biraz da ritmi kalbin, dengi değilmiş gibi, beti benzi atmışçasına.

Bir kez daha ”Evreka” demeden hayata, tüm vazgeçmişliğe bu dünya. Ona, ondan kalanlara.

Bana, artık o tanıdıkları kimse olmadığımda.