Şapel uzağında evin; Ayanikola mezarlığını hemen geçtiğinde, gömülü tarihin içerisinde hislerim. Önce dedemi ve ardından babamı taşımıştım o başıboş topraklara. Bakmayın öyle güçlü durduğuma, anlık da olsa yetmişti nefesim, kaldırmıştım naaşı omzuma. Kısa bir an, yıllar üzerini örtmüş olsa da hatırlanıyordu aralıkla, hatırlardı insan her unutmaya çabaladığında.

Kiraz tarlalarının arasından, Eşme’ye doğru inen patikalar, ağaçlar… Yokuş aşağı koşular Sapanca’ya ve bir de Kırkpınar. Anılar, hiç anılmayanlar.

Oradalar, eskimeye yüz tutmuş olsa da, tozlansa da yaşıyorlar ben yaşattıkça.