Günün ahı geceden Mona, sabahlayan sersemliğim bedenimde. Bedenen bir garabet, üzerimden silkinmeye çabaladığım mesele.

Nerede?

Bisturi düşüyor zihnimde gizlemeye çalışıyorsam da yere. Birazdan ruhum dirense de dizlerim çökecek.

Biliyorum,

Soğuk almış omuzlarım, kimse çehresini dayamamış oraya. Nedense inanmış bir yanım, soğuğun ateşten daha az yakacağına. Dayanmış, dayanağını gecenin kollarında bulsa da Mona, dağlanmış yaralarımda.

Pencereden baktığımda artık bir dağ yok karşıda, gün eş değil içimi ısıtan yalnızlığın tonuyla,

Güneş değil içimi ısıtan.