Tahammülsüzlük değil Mona, takatsizlik bu.

Tarumar olduğun her bir yanınla, kifayetsizlik sonu. Öncesiydi gecenin ve biraz yorgundum. Eşelediğimde toprağı, kaybolmuştu sağduyum.

Ötesinde Mona, seviyesizdi çocuk: Acınası halindeki tebessüm, mahcupluğu oynayan bir yavru. Kendini düzmesi gereken, düzmece kurguların boyunduruğu.

Değilim altında Mona, değil üzerimde Ay. Değil Güneş gibi parlasa çehreleri, kalplerindeki çürüme, ölü gözlerinde yatar. Öyle bir nefret ki içimde, sığmaz sözcüklere taşar. Onlar taşkınlık derken Mona, dağda taş bırakmazlar.

Artık hiçbiri yok ve bir hiç uğruna yaşananlar. Bağlı olduğum makinede, bir serumla veriliyor hayat. Bir bağımlıyım Mona, bağlarımdan koptuğumda. Bir bağnaz onlar, batmış oldukları pisliğe bağlı kaldıklarında.