Koridorlar,

Sonsuza dek uzanırlar ve kapılar ardında, ışığı yansıtırlar karanlığına. Ürkütürler beni Mona, o hastanenin yalnızlığında, bekleyişler başlar geceden sabaha.

Geceden sabaha, bir bekleyiş olacak haftanın başında. Belki birkaç saat, belki birkaç gün yazılacak tutanaklara. Teşekkür dileklerimi iletmiştim soranlara, soranlara; anlattım damarların izin vermediğini yaşlara. Kuruduğunu söyledim Mona, bu yüzden şart koşulmaktaydı ameliyat.

Gerginim bu sıralar, tebessüm ediyor olsam da çekilmiş gibi hayat vücudumdan. Çekilmiş gibi Mona, sanki yağmurda ıslanmış ve küçük kalmış ruhum bedenin eşyalarına.

Tam kapanmaya, tam kapılmaya, tam kapatmaya kendimi dünyaya.