Belki her şeyi, belki de hiçbir şeyiydi ruhum.

Gömülüydü keşkelere, uzağındaydı kestirmelerin.

Yolu uzatmaya çalışıyorsa da olabildiğince,

Uzanıyorken elim O’na,

Adanmıştım başka birinin adak ağacında sona.

Farkında değilim,

Benim ağacım yakılmıştı içimdeki hasatta,

Kaldırılmıştım masadan tükenmiş bir bardak gibi,

Doldurulmamıştım ardında,

Tüketmiştim yalnız kendimi, bizi.

Bittiğinde,

Amor ya da sizmari gözlerde, göklerden;

Dinmeyen bir yağmur serpiştirmekte üzerime.

Örtünmüyordum henüz, belki her şey,

Belki de hiçbiri.

Mevsimsiz bir günün hıçkırığı belli belirsiz.

İçimdeki beni çıkarsam da alsam karşıma,

İçimdeki senle kalır mıydım baş başa?

Kaybolur muydum gözlerimde sebepsiz,

Olur muydu gözlerim, gözlerin,

Farkında değilim…

Belki her şeyin, belki de hiç biriydim,

Belki hiç kimse, bir hiç uğruna her şey olmak istemedi.