Konuşmayı bıraktım demişti bir sahnesinde. Öyleydi, yorduğunda sözcükler seni, bırakırdın dudaklarını hareket ettirmeyi. Bırakırdın, sözcüklerin sonbaharda salınan yapraklar gibi sürükleneceğini bildiğin için. Bir kadeh eşlik ederdi düşüncelerindeki harmoniye, bir sessizlik tutulur, tutsak kalırdı içinde. Bir kaç keder, biraz kader dile getirirdi tümceleri, seferber olmuş her bir yanın inkar ederdi kabullenmeyi.

İnkar ederdim, dile getirmeyi.